У Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (БДУІР) з удзелам старшыні Савецкай раённай арганізацыі Мінска «Белая Русь» Вадзіма Кудзіна і прарэктара па выхаваўчай рабоце БДУІР Дзмітрыя Кузняцова 26 мая 2022 года былі падведзены вынікі раённага этапа конкурсу «Залатое пяро "Белай Русі" – 2022».
Для даведкі: конкурс работ творчай моладзі «Залатое пяро "Белай Русі"» праводзіцца рэспубліканскім грамадскім аб'яднаннем «Белая Русь» з 2013 года пры падтрымцы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь і Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь, сумесна з Беларускім саюзам журналістаў, Саюзам пісьменнікаў і рэдакцыямі. Асаблівасцю конкурсу апошніх гадоў з'яўляецца тое, што ён праводзіцца толькі ў жанры эсэ, а значыць, непасрэдна накіраваны на найбольш здольную і таленавітую моладзь, якая валодае навыкамі журналістыкі.
Ацэньвала работы кампетэнтнае журы, у склад якога ўвайшлі намеснік кіраўніка адміністрацыі Савецкага раёна г. Мінска, старшыня Савецкай раённай арганізацыі г. Мінска РГА «Белая Русь» Аксана Леанідаўна Волкава, мастацкі кіраўнік літаратурнага аб'яднання «Полистих», член Саюза пісьменнікаў Беларусі, кандыдат тэхнічных навук, дацэнт БНТУ Андрэй Канстанцінавіч Цяўлоўскі, намеснік старшыні Савецкай раённай арганізацыі г. Мінска РГА «Белая Русь» Жанна Іванаўна Пахольчык, дырэктар Цэнтралізаванай сістэмы дзяржаўных публічных бібліятэк г. Мінска Алена Іванаўна Мацвеева, загадчык сектара культуры кіравання ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі адміністрацыі Савецкага раёна г. Мінска Ігар Генрыхавіч Варонін, начальнік упраўлення выхаваўчай работы з моладдзю БДУІР Святлана Аляксееўна Аляксеева.
– На першы этап конкурсу (раённы) па намінацыях «Навучэнец», «Студэнт», «Аматар» было накіравана больш за 60 творчых работ. Прыемна адзначыць, што не толькі мы, дарослыя, тлумачым пра каштоўнасць гістарычнай памяці, але і школьнікі, студэнты зразумелі гэтую тэму і натхніліся ёй. Мне прыемна, што тут прысутнічаюць не проста мыслячыя людзі, а менавіта такія, якія ўмеюць арыгінальна выкладаць свае думкі. Ваш талент – адзін з самых неабходных і важных. Многія спыніліся літаральна за крок ад прызавых месцаў. Мы іх віншуем таксама. Усе вы зрабілі вельмі годныя заяўкі на тое, каб стаць прызнанымі аўтарамі нашай краіны. Калі будзе жыць наша гістарычная памяць, то будзе існаваць наша незалежная, моцная Рэспубліка Беларусь, – сказаў Вадзім Кудзін.
У намінацыі «Студэнт» быў прадстаўлены Сяргей Доўгі, студэнт 3-га курса інжынерна-педагагічнага факультэта спецыяльнасці «прафесійнае навучанне і педагогіка (па напрамках)» Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта. Ён заняў трэцяе месца з працай «Залатыя літары нашай гісторыі». Праца прысвечана гістарычным дасягненням беларускага народа і яго бяспрыкладнаму подзвігу ў гады Вялікай Айчыннай вайны, унікальным рэкордам, навукова-тэхнічнаму прагрэсу і тым людзям, чые імёны вядомыя далёка за межамі краіны. Малады чалавек прадставіў працу ў жанры эсэ, чытаючы якую, разумееш, што гэта не толькі словы – там схаваны глыбокі сэнс. Чытаючы яе, перажываеш моцныя эмоцыі, а гэта і ёсць мэта публіцыстыкі: уздзейнічаць на чытача. Сёння пісаць так прыгожа, глыбока – рэдкасць. Гэта ўнікальны дар.
Мы сустрэліся з дыпламантам, каб даведацца пра ўсё з першых вуснаў.
– З вялікім гонарам я прадстаўляў факультэт на такім значным мерапрыемстве. Паўдзельнічаць у ім прапанавала намеснік дэкана Юлія Іванаўна Суша, і пры падрыхтоўцы да конкурсу яна аказвала рознабаковую падтрымку. Я родам з Клічава. У конкурсным эсэ расказаў гісторыю, звязаную са сваёй мясцовасцю. Месца, дзе чалавек нарадзіўся, называюць малой радзімай. Мабыць таму, што любоў да родных мясцін сярод лясоў і балот у аддаленні ад ажыўлёных шляхоў і магістраляў заўсёды будзе ў сэрцы маім. Клічаўшчына для мяне – гэта партызанскі край. Тут адчуваецца бязмежнае гора, якое выпала беларусам. Гэта зямля захоўвае дзіцячыя крыкі, мацярынскі плач, глыбокі бацькоўскі смутак – гэта боль для мяне і маіх родных. Я паспрабаваў расказаць сямейную гісторыю так, каб яна была цікавая як дзецям, так і маладым людзям. Мне падаецца, што кожны павінен ведаць гісторыю не толькі краіны, але і сваіх блізкіх. Мой прадзядуля ўдзельнічаў у страшнай бітве 1941 года за нашу з вамі свабоду. Бабуля расказвала, што ў гады вайны Клічаўскі край называлі нават партызанскай рэспублікай. Літаральна з першых дзён Вялікай Айчыннай вайны, ужо 14 ліпеня, ён стаў цэнтрам партызанскага руху. У гэтым раёне ёсць вядомыя Усакінскія лясы. У маёй працы мы ўбачылі грандыёзнасць і маштабнасць народнага супраціву на тэрыторыі Клічаўскай партызанскай зоны, мужнасць і гераізм, нязломнасць волі і чалавечага духу, самаахвяраванне ў імкненні вызваліць сваю Радзіму ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Таксама было прапанавана ўбачыць тыя страшныя моманты вайны, якія перажылі нашы дзяды, прадзеды ў Клічаўскім раёне. Для гэтага трэба было адсканаваць QR-коды. Зроблена гэта для таго, каб захаваць гістарычную памяць пра вайну і перадаць веды наступнаму пакаленню. Маладым людзям важна ведаць гісторыю сваёй Радзімы, а конкурс – стымул паглыбіць веды і падзяліцца імі з іншымі.
– Вы памятаеце, як пісалі свае першыя артыкулы?
– Так, памятаю. Гэта было недзе ў 2018 годзе. Калі з'ехаў вучыцца ў Мінск, мне было вельмі цяжка развітвацца са сваім горадам, месцам, дзе прайшло ўсё маё жыццё. Стварыўшы старонкі ў сацыяльных сетках, пачаў назіраць за жыццём Клічава і пісаць невялікія матэрыялы на сваёй старонцы. Убачыўшы, што мае публікацыі цікавыя для грамадства, стаў больш інтэнсіўна рабіць пасты. Пасты – выдатны спосаб пісаць рэгулярна, аналізаваць сваю працу, шукаць чытачоў. Цяпер кожны раз прыязджаючы да бабулі і дзядулі, бяру ў рукі друкаваныя выданні (больш за ўсё ў мяне схільнасць да раённай газеты) і чытаю ўсе навіны за тыдзень.
– Ці асвятляеце Вы мерапрыемствы, якія праходзяць на факультэце?
– Калі ў мяне ёсць вольны час, з вялікім задавальненнем прымаю ў гэтым удзел. На інжынерна-педагагічным факультэце праходзіць велізарная колькасць культурна-масавых мерапрыемстваў, канферэнцыі, выставы, закліканыя адцягнуць увагу студэнтаў ад штодзённых пар і штудзіравання падручнікаў. Хочацца шчыра сказаць словы падзякі кандыдату педагагічных навук, дацэнту кафедры «Прафесійнае навучанне і педагогіка» Яўгену Пятровічу Дзірвуку. Гэты вялікі і мудры чалавек раскрыў вочы на здольнасць акумуляваць думкі і пачуцці, выкладаючы свае эмоцыі і рацыянальныя разважанні на паперы.
– Каму першаму паведамілі аб перамозе?
– Першы чалавек, якому я патэлефанаваў, была, вядома, Юлія Іванаўна. Яна вельмі ўзрадавалася перамозе, шчыра павіншавала і пажадала далейшых перамог і развіцця. Бацькі, напэўна, радаваліся больш за мяне.
– Будзеце працягваць працу ў дадзеным кірунку?
– Не хачу загадваць, але, думаю, што так. Хацелася б з наступным праектам атрымаць дыплом абласнога ці рэспубліканскага этапа конкурсу.
– Сяргей, мы ад душы віншуем Вас з перамогай і жадаем заваявання новых вяршыняў. Верце ў сябе, і няхай Вам заўсёды спадарожнічае поспех.
