З 15 па 19 чэрвеня 2026 года Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт стаў цэнтрам міжнароднага навуковага супрацоўніцтва, прыняўшы ІІ інавацыйны лагер аспірантаў «Інавацыйны цэнтр падрыхтоўкі аспірантаў Кітай – ШАС».
Адным з тых, хто вярнуўся ў родныя сцены, каб падзяліцца сваім досведам, стаў выпускнік БНТУ, а сёння кандыдат тэхнічных навук, дацэнт Ханойскага ўніверсітэта Ле Ван Нгіа з В’етнама.
Яго шлях – гэта гісторыя поспеху замежнага студэнта: ад першых няўпэўненых крокаў у незнаёмай краіне да абароны дысертацыі і прызнання на дзяржаўным узроўні. З ім пагутарыла спецыяліст факультэта міжнароднага супрацоўніцтва БНТУ Дар’я Кобель.
– Раскажыце, калі ласка, пра сябе: хто Вы па прафесіі і якую пасаду займаеце цяпер на радзіме?
– Я працую ў В’етнаме ў Ханойскім універсітэце навукі і тэхналогій. Я займаю пасаду дацэнта кафедры аўтамабілебудавання і пераўтварэння энергіі Школы механічнай інжынерыі. Гэта адна з вядучых інжынерных школ краіны, і я рады перадаваць веды студэнтам, абапіраючыся на той фундамент, які атрымаў у БНТУ.
– Вы скончылі аўтатрактарны факультэт БНТУ. Чаму сярод мноства краін свету выбар паў менавіта на Беларусь і наш універсітэт?
– Я паступіў у 2010 годзе. Гэта быў свядомы выбар, але штуршком стаў савет знаёмых, якія ўжо вучыліся тут. У Беларусі вельмі моцная інжынерная школа, і пра гэта ведаюць далёка за межамі вашай краіны. Я скончыў бакалаўрыят, пасля – магістратуру, а ў 2019 годзе – аспірантуру. Дзякуючы высокаму ўзроўню падрыхтоўкі мне ўдалося паспяхова абараніць дысертацыю і атрымаць ступень кандыдата тэхнічных навук. Мая праца атрымала афіцыйнае зацвярджэнне Прэзідыума Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь – гэта высокая ацэнка, якой я вельмі ганаруся.
– Калі спытаць Вас: «Ці пашкадавалі Вы хоць раз, што выбралі Беларусь?» Што б Вы адказалі?
- (Смяецца.) Вядома ж, не. Толькі «не». Гэта быў адзін з найлепшых этапаў майго жыцця.
– Што Вас найбольш здзівіла ў менталітэце і побыце беларусаў? Дзе Вы жылі і што спрабавалі з ежы?
– Я жыў у інтэрнаце, і, ведаеце, менавіта там пачалося маё сапраўднае сяброўства. Усе хлопцы аказаліся вельмі адкрытымі і добразычлівымі. Мяне адразу прынялі як свайго. Студэнцкае жыццё нас згуртавала, і я знайшоў тут шмат сапраўдных сяброў. Напэўна, гэта самае галоўнае, што я вынес са студэнцкіх гадоў – чалавечае цяпло. Што датычыцца ежы, у маім звычайным «мінскім рацыёне» часцей за ўсё былі дранікі і боршч.
– Якія навыкі, атрыманыя ў БНТУ, сталі Вашым «залатым ключом» да поспеху?
– Усе веды, якія я атрымаў ва ўніверсітэце, спатрэбіліся мне ў прафесійнай дзейнасці. Менавіта тут я зразумеў, што такое якасная адукацыя. Мне пашанцавала з выкладчыкамі, якія патрабавалі глыбокага разумення прадмета, а не павярхоўных ведаў. Гэтая база дазваляе мне сёння быць запатрабаваным спецыялістам у Ханойскім універсітэце.
– Сёння Вы прыехалі ў сваю alma mater. Як змяніўся БНТУ за гэтыя гады?
– Ён стаў больш сучасным. Я бачу новыя карпусы, адчуваецца развіццё тэхналогій і падыходаў да навучання. Універсітэт не стаіць на месцы, ён актыўна развіваецца і абсталёўваецца па апошнім слове тэхнікі. Гэта радуе, бо ў студэнтаў з’яўляецца яшчэ больш магчымасцяў.
– Нягледзячы на абарону дысертацыі і вяртанне ў В’етнам, Вы застаяцеся своеасаблівым мастом паміж інжынернымі школамі Беларусі і В’етнама. Наколькі цеснай застаецца сувязь з універсітэтам цяпер?
– Я актыўна ўдзельнічаю ў навукова-даследчай дзейнасці БНТУ. Цяпер я выконваю ролю своеасаблівага маста: мы ўкараняем сумесныя тэхналагічныя распрацоўкі паміж нашымі краінамі.
– І традыцыйнае пытанне: якое Ваша любімае месца ў Мінску?
– Не задумваючыся адкажу: БНТУ. Менавіта дзеля якаснай інжынернай адукацыі сюды прыязджаюць людзі з усяго свету. Але атрымліваюць яны яшчэ нешта вельмі важнае – шчырае міжнароднае сяброўства.
– І апошняе. Якое пажаданне Вы хацелі б пакінуць сённяшнім студэнтам БНТУ?
– Вучыцца. Выкарыстоўваць кожную хвіліну, кожную магчымасць, якую дае гэты ўніверсітэт. Цаніце сваіх выкладчыкаў, знаходзьце сяброў.
Час у БНТУ праляціць хутка, але фундамент, які вы закладзяце тут, застанецца з вамі на ўсё жыццё.
Гісторыя Ле Ван Нгіа – яскравы прыклад таго, як адукацыя становіцца пуцёўкай у жыццё не толькі для беларусаў, але і для замежных грамадзян. Выпускнікі БНТУ раз’язджаюцца па ўсім свеце, але нязменна захоўваюць сувязь з універсітэтам і працягваюць супрацоўніцтва з ім ужо як прафесіяналы.
