У чэрвені падчас правядзення ІІ Інавацыйнага лагера аспірантаў у БНТУ адбылася знакавая сустрэча: сваю alma mater праз чатыры дзесяцігоддзі наведаў Калыбек Мукашэвіч Дыканаліеў – кандыдат тэхнічных навук, дацэнт, прарэктар Кыргызскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта імя І. Раззакава.
У Мінск ён прыехаў не проста як госць, а як актыўны ўдзельнік форуму, каб падзяліцца сваім прафесійным вопытам і перадаць веды маладым даследчыкам. У калідорах універсітэта яго сустрэла спецыяліст факультэта міжнароднага супрацоўніцтва БНТУ Дар’я Кобель.
– Я вельмі рады зноў апынуцца тут праз 40 гадоў. Ведаеце, калі я пераступіў парог БНТУ, мяне літаральна захліснулі ўспаміны…
Я паступіў сюды ў 1981 годзе на індустрыяльна-педагагічны факультэт. Памятаю, калі ўпершыню прыехаў у Мінск, мяне вельмі здзівіў клімат. У нас у Кыргызстане паветра сухое, гарачае, зусім іншае. А тут – толькі што ярка свяціла сонца, а ўжо праз пяць хвілін пачынаўся дождж. Гэта было незвычайна і запомнілася на ўсё жыццё.
Мінск адразу ўразіў мяне сваёй чысцінёй і ўтульнасцю. А беларусы – дабрынёй, адкрытасцю і гасціннасцю. Мы, кыргызстанцы, заўсёды ганарымся сваёй гасціннасцю, але тут я адчуў, што беларусы нічым нам не саступаюць: мяне прынялі вельмі цёпла, быццам роднага чалавека.
Асабліва яркія ўспаміны звязаны з нашай групай. Яна была дружнай, згуртаванай і адказнай. Большую частку групы складалі дзяўчаты. Мы заўсёды падтрымлівалі адзін аднаго, ніколі не спазняліся на заняткі і вельмі сур’ёзна ставіліся да вучобы.
З асаблівай цеплынёй я ўспамінаю паездкі «на бульбу» – менавіта такія моманты аб’ядноўвалі нас і дапамагалі адчуць сябе сапраўднай камандай. Гэтыя ўспаміны я пранёс праз дзесяцігоддзі.
У 1986 годзе я скончыў універсітэт і вярнуўся ў Кыргызстан. Веды, якія я атрымаў тут, у БНТУ, аказаліся настолькі трывалымі, што сталі надзейнай апорай на працягу ўсяго майго прафесійнага жыцця. Атрыманыя веды дазволілі мне адразу пачаць працаваць ва ўніверсітэце.
Я прайшоў усе этапы прафесійнага шляху: пачынаў вучэбным майстрам, потым працаваў інжынерам, старшым інжынерам, выкладчыкам-стажорам, выкладчыкам, старшым выкладчыкам. І толькі назапасіўшы вопыт на кожнай з гэтых пасад, я абараніў кандыдацкую дысертацыю і атрымаў званне дацэнта.
Сёння я займаю пасаду прарэктара па дзяржаўнай мове і лічбавізацыі Кыргызскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта імя І. Раззакава. Мой агульны педагагічны стаж складае ўжо 40 гадоў.
Сёння я ўпершыню вярнуўся сюды пасля выпуску – праз 40 гадоў. І ведаеце, як многае змянілася! Тэхналогіі зрабілі вялікі крок наперад, абсталяванне стала значна больш сучасным, а доступ да інфармацыі практычна бязмежны. Сучасным студэнтам у многім пашанцавала больш, чым нам.
Але я хацеў бы сказаць ім галоўнае: цаніце гэтыя магчымасці і выкарыстоўвайце іх разумна.
І яшчэ адна парада – пачынайце сур’ёзна вучыцца ўжо з першага курса. Менавіта тады закладваецца фундамент будучыні. Калі з самага пачатку стварыць трывалую базу ведаў, далейшы шлях стане значна лягчэйшым. Паверце майму вопыту.
Такім цёплым і шчырым атрымаўся аповед замежнага выпускніка, чый візіт у межах інавацыйнага лагера стаў не проста вяртаннем ва ўніверсітэт, а сапраўдным дыялогам настаўніка з новым пакаленнем.
Калыбек Мукашэвіч Дыканаліеў праз 40 гадоў зноў апынуўся тут, у БНТУ, дзе калісьці пачынаўся яго шлях, каб падзяліцца сваім вопытам і нагадаць: якасная адукацыя і любоў да сваёй справы здольныя вызначыць усё далейшае жыццё.
