Амаль праз паўстагоддзя пасля выпуску кубінец Вальдэс дэ ла Торэ Альда Эзекіель пераадолеў тысячы кіламетраў, каб зноў прайсці па калідорах сваёй маладосці. Выпускнік машынабудаўнічага факультэта БНТУ 1979 года зноў пераступіў парог ВНУ. Ён і яго жонка прыехалі на аўтамабілі з Гвадалахары (Іспанія).
У БНТУ гасцей сустрэла спецыяліст факультэта міжнароднага супрацоўніцтва Дар’я Кобель. Разам яны прагуляліся па тэрыторыі, паглядзелі карпусы, аўдыторыі, а потым наведалі машынабудаўнічы факультэт. Сваімі ўражаннямі і ўспамінамі госць падзяліўся ў інтэрв'ю.
– Вы зрабілі вялізны шлях. Чаму вырашылі прыехаць менавіта цяпер?
– Гэтая думка жыла ўва мне даўно. Я вельмі хацеў паказаць жонцы сваю альма-матэр. Гады ідуць, і ўсё часцей хочацца вярнуцца да вытокаў, успомніць месцы, якія паўплывалі на тваё жыццё. Калі з'явілася магчымасць, я зразумеў: калі не цяпер, дык калі? І ні на хвіліну не пашкадаваў пра паездку.
– Што вы адчулі, калі ўпершыню ўбачылі ўніверсітэт праз столькі гадоў?
– Спачатку нават не паверыў сваім вачам. Многія будынкі змяніліся, з'явіліся новыя карпусы. Але самае дзіўнае – пачуццё, быццам час на імгненне спыніўся. У памяці адразу ўсплылі студэнцкія гады, сябры, выкладчыкі, заняткі.
– Ці быў момант падчас экскурсіі, які асабліва крануў вас?
– Так. Калі мы зайшлі на машынабудаўнічы факультэт. Менавіта там я правёў лепшыя гады сваёй маладосці. Я глядзеў на студэнтаў і ўяўляў нас такімі ж – маладымі, поўнымі надзей і планаў. У нашай групе было 33 чалавекі: 5 хлопцаў і 28 дзяўчат. Мы былі вельмі дружныя, шмат вучыліся, дапамагалі адзін аднаму і разам перажывалі ўсе цяжкасці студэнцкага жыцця.
– Што вас найбольш здзівіла на факультэце сёння?
– Тэхналогіі. Сучасныя лабараторыі, станкі, абсталяванне. У наш час пра многае з гэтага можна было толькі марыць. Студэнты цяпер атрымліваюць доступ да такіх магчымасцей, якія значна палягчаюць асваенне прафесіі.
– Ці памятаеце вы сваіх выкладчыкаў?
– Вядома. Некаторыя імёны застаюцца ў памяці на ўсё жыццё. Яны былі не проста выкладчыкамі, а сапраўднымі настаўнікамі. Многія з іх навучылі нас не толькі інжынернай справе, але і адказнасці, дысцыпліне, стаўленню да прафесіі.
– Якую ролю адыграў універсітэт у вашым лёсе?
– Вялізарную. Тут я атрымаў не толькі дыплом. Тут сфарміравалася маё прафесійнае мысленне. Усе мае далейшыя дасягненні так ці інакш звязаныя з тым фундаментам, які быў закладзены менавіта ва ўніверсітэце. Пасля заканчэння ВНУ я вярнуўся на Радзіму. Спачатку працаваў тэхнолагам у кампаніі, якая займалася праектаваннем, а пазней старшым інжынерам на металургічным прадпрыемстве, дзе вырабляліся падшыпнікі для будаўнічай тэхнікі. Інжынерная адукацыя, атрыманая ў БНТУ, стала трывалай асновай для ўсёй маёй прафесійнай дзейнасці.
– Што хацелася б сказаць напрыканцы?
– Калі я з'язджаў адсюль маладым выпускніком у 1979 годзе, я нават уявіць не мог, што аднойчы вярнуся. Сёння я ўбачыў іншы ўніверсітэт – сучасны, дынамічны, абсталяваны найноўшай тэхнікай. Але галоўнае засталося нязменным: тут па-ранейшаму выхоўваюць інжынераў і даюць людзям пуцёўку ў жыццё. Дзякую за цёплы прыём!
Для супрацоўнікаў універсітэта гэты візіт таксама стаў асаблівым. Падобныя сустрэчы нагадваюць, наколькі трывалай застаецца сувязь паміж БНТУ і яго выпускнікамі, дзе б яны ні жылі.
Развітваючыся, госць яшчэ раз азірнуўся на знаёмыя карпусы. У яго позірку чыталіся падзяка, цяплыня і лёгкі смутак – пачуцці чалавека, які праз 47 гадоў зноў сустрэўся са сваёй маладосцю.
Менавіта такія вяртанні даказваюць: сапраўдная сувязь з альма-матэр не знікае з часам.
