У эпоху Новага часу музеі ператварыліся ў паказальныя пляцоўкі, на якіх наведвальнікаў знаёмілі з навінкамі і ўстоянымі прыкладамі развіцця чалавечай думкі. На іх базе праводзіліся экскурсіі, выставы і лекцыі выдатных вучоных.
Першыя крокі па стварэнні музеяў пры ўстановах адукацыі Беларусі былі зроблены Ніканарам Казіміравічам Ярашэвічам. Першы рэктар БДПІ, які з ліпеня 1920 г. узначаліў культурна-асветніцкі аддзел Камісарыята земляробства Беларусі, ініцыяваў адкрыццё музеяў сельскагаспадарчых прылад працы ва ўсіх захаваных навучальных установах аграрнага профіля. У выніку пачалася арганізацыя музея і збор матэрыялаў у Палітэхнікуме, на базе якога 10 снежня 1920 г. была арганізавана першая тэхнічная ВНУ краіны – Беларускі дзяржаўны палітэхнікум (з чэрвеня 1921 г. – Беларускі дзяржаўны політэхнічны інстытут). Прытрымліваючыся сучасных адукацыйных стандартаў, у БДПІ была працягнутая праца па стварэнні музея.
У верасні 1922 г., калі адбывалася перадача маёмасці БДПІ Беларускаму сельскагаспадарчаму інстытуту, пералічваліся таксама музей сельскагаспадарчых прылад і архіў чарцяжоў. Музей БСМІ пашырыў сваю працу за кошт прыцягнення кафедр. У 1925 г. была адкрыта экспазіцыя па мінералогіі. Пасля зліцця сельскагаспадарчых ВНУ ў адзіную Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію найбольш каштоўная частка музейных экспанатаў патрапіла ў Горкі.
Традыцыі вышэйшай тэхнічнай школы прадоўжыў Беларускі рабочы тэхнікум імя Троцкага, які быў адкрыты на базе БДПІ ў лютым 1921 г. Пасля рэарганізацыі БДПІ кіраўніцтва тэхнікума дабілася перадачы ім інстытуцкіх майстэрняў і часткі музейнай экспазіцыі. У час катастрафічнай адсутнасці кніг, падручнікаў, паперы і чарнілаў музейныя экспанаты прыходзілі на дапамогу як педагогу, так і навучэнцу.
У чэрвені 1924 г. Беларускі працоўны тэхнікум рэарганізавалі ў Менскі Архітэктурна-дарожна-будаўнічы тэхнікум і ў гэтым жа будынку пачаў працу Гідратэхнікум. У красавіку 1928 г. на іх базе арганізавалі Палітэхнікум, у сценах якога музей атрымаў новае дыханне. Адзін з арганізатараў БДПІ П. З. Сканопніц-Грабоўскі ў 1928 г. для папаўнення мінералагічнай экспазіцыі ездзіў для збору матэрыялаў на Урал.
У 1930 г. Палітэхнікум стаў той базай, на аснове якой адбылося адраджэнне Беларускага дзяржаўнага політэхнічнага інстытута. Так, будаўнічае і дарожнае аддзяленні былі перададзены будаўнічаму факультэту БДПІ. Але ў ліпені 1930 г. палітыка ў галіне вышэйшай школы рэзка змянілася і на базе факультэтаў БДПІ былі адкрыты самастойныя інстытуты.
У 1928 г. у БССР узнялі пытанне аб адсутнасці "вельмі важнага музея прамысловасці". У праекце будынка Навукова-даследчага інстытута прамысловасці пры АН Беларусі, які абмяркоўваўся ў 1932 г. пад музей планавалася адвесці вялізнае памяшканне. Але, пасля адкрыцця галоўнага навучальнага корпуса БДПІ ў 1933 г., у выглядзе цэлага шэрагу недаробак, адсутнасці будаўнічых матэрыялаў і вольных памяшканняў пад навучальны працэс аб музеі, па ўсёй бачнасці, забыліся… Вялікая Айчынная вайна наогул перакрэсліла ўсе папярэднія напрацоўкі.
У ходзе наладжвання мірнага жыцця пасля заканчэння Вялікай Айчыннай вайны ініцыятыва па захаванні гістарычнай памяці аб слаўных традыцыях першай тэхнічнай ВНУ Беларусі ішла не толькі ад кіраўніцтва ВНУ, але і ад яе радавых работнікаў. Сведкі стварэння БДПІ ў 1920 г. паступова сыходзілі з жыцця. Героі Вялікай Айчыннай вайны былі яшчэ ў страі, але дзе і як захоўваць аб іх памяць? Гэтым пытаннем задаліся ветэраны і па іх ініцыятыве ў 1967 г., адным з першых ва ўстановах адукацыі, на тэрыторыі Палітэхнікума быў адкрыты Абеліск памяці работнікам і студэнтам, якія загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Традыцыя захавання памяці аб сваіх героях працягваецца па сённяшні дзень. У 2018 г. на тэрыторыі БНТУ быў адкрыты памятны знак у гонар 55-годдзя будатрадаўскага руху. У 2020 г. да 100-годдзя альма-матэр была ўстаноўлена скульптурная экспазіцыя "Студэнт і студэнтка БНТУ".
Выпускнік БДПІ, адзін з першых сталінскіх стыпендыятаў 1940 г., удзельнік вайны з 1941 г., які працягнуў працаваць у інстытуце і стаў прарэктарам М. А. Юркштавіч ініцыяваў у 1960-х гадах адкрыццё залы памяці героям Вялікай Айчыннай вайны. Спатрэбіўся, праўда, некаторы час для таго, каб сабраць дастатковую колькасць экспанатаў, у чым актыўны ўдзел прынялі выкладчыкі-ветэраны БНТУ, выпускнікі і іх сваякі, якія перадалі ў музей свае найбольш каштоўныя дакументы, узнагароды, навуковыя працы і асабістыя рэчы. Афіцыйнае адкрыццё музея БНТУ адбылося 1 верасня 1978 г. Адказным за працу музея быў прызначаны ветэран узброеных сіл І. М. Плахатнюк. З гэтага часу ў БНТУ з'явіўся цэнтр не толькі памяці аб сваіх поспехах і дасягненнях, але і месца, дзе знойдзецца куток памяці пра кожнага работніка, які сваімі працамі і перамогамі куе сусветную славу ўніверсітэта.
У 1990-я адказным за працу музея была прызначаная лабарантка кафедры гісторыі, Святлана Мікалаеўна Галубовіч. Пасля рэарганізацыі музея ў 2003 г. Святлана Мікалаеўна была прызначана на пасаду загадчыка музея і з'яўлялася захавальнікам гісторыка-культурных каштоўнасцей музея на працягу 20 гадоў.
У 2023 годзе на пасаду загадчыка музея гісторыі БНТУ была прызначана Святлана Генадзеўна Долюк.
